Liefde en Afwijzing

Heb je jezelf ooit afgewezen gevoeld zonder jezelf af te wijzen?

Ik las pas een tekst die ging over écht kunnen liefhebben en wat daarvoor nodig is. En het antwoord dat in dat verhaal werd aangereikt was: Je moet het risico nemen om afgewezen te worden als je jezelf écht volledig laat zien. Want wat is ware liefde als je delen van jezelf blijft verstoppen? Wat is ware liefde als je niet elk deel van jezelf openstelt om lief te worden gehad.

Als je jezelf volledig laat zien, komt dat met het risico om afgewezen te worden.

En daar zit een hele verrijkende nuance. Kun jij leven met het risico om door een ander afgewezen te worden, zonder jezelf af te wijzen? Want als jij je afgewezen voelt, en je neemt daardoor de waarheid aan dat je niet goed genoeg bent, dan kan het wel eens een erg pijnlijke ervaring worden. Maar als jij kunt accepteren dat de ander iets in jou afwijst, zonder dat je de afwijzing afwijst. En terwijl je dat stuk in jezelf blijft liefhebben, hoe pijnlijk is de afwijzing van de ander dan nog?

Jij bent de enige persoon waarmee je de rest van jouw leven mag doorbrengen, en als je jezelf afwijst, jezelf niet goed genoeg vindt… Denk je dat het dan een leuke reis gaat worden? Het leven komt nu eenmaal met afwijzingen. Een dag die anders verliep dan je had verwacht. Een persoon die niet reageert zoals jij had gewild. Een grens die wordt overschreden en ga zo maar door. En de vraag is dan: kun je het zien voor wat het is, zonder jezelf af te wijzen of de situatie af te wijzen. En simpelweg te voelen: ik voel me afgewezen, maar dat betekent niet dat ik niet goed genoeg ben.

Er zit een bepaalde rijkdom in het kunnen ervaren van afwijzing, zonder jezelf af te wijzen. Het geeft je diepere draagkracht en diepere capaciteit tot waarlijk liefhebben. Zowel de ander, als jezelf. En dan wordt het leven pas écht rijk. Want je blijft dicht bij jezelf en hebt jezelf onvoorwaardelijk lief. En je hoeft de ander, of datgene wat je liefhebt, ook niet vast te klemmen, zodat hij of zij kan dienen om enige leegte in jezelf op te vullen. Want die vul je namelijk zelf op door jezelf niet meer af te wijzen.

Ondanks dat de buitenwereld iets in jou afwijst, kun jij dit in jouw binnenwereld liefdevol omarmen en in je hart uitnodigen.

Zo kan liefde waarlijk door je heen stromen en de vorm aannemen die ze aan wilt nemen. Voorbij aan het tijdelijke: emoties, impulsen en momentopnames.

En zo kun jij jezelf en de wereld diepgaand en onvoorwaardelijk liefhebben.